Bizler ülkenin çok farklı bölgelerinden bazılarımızın isteyerek bazılarımızın da istemeden buluşturduğu ilk öğrencilerimizin SİYO (Sevk ve İdarecilik Yüksek Okulu) daha sonra BİİBYO daha sonra da BİİBF dönüşen farklı isimlerle tercihte bulunan hatta tercihi farklı mezuniyeti farklı okulumuzun mezunlarıyız. Çok kötü koşullarda öğrencilik yaptık.Ev bulamadık depolarda yattık, ev bulduk insan dışında canlılarla arkadaş olduk.Zorunlu olarak.
Karda mahsur kaldık. Kimi zaman aç kaldığımız oldu.Bir sigarayı bir çok arkadaşla paylaştık çoğu kez.Hele birinde karda okulumuzu bulmak için harita mühendisi olmak gerekiyodu.Kazma kürek tahmini bir yolla bulabilmiştik.
O kadar anımız var dı ki okulumuzla Bolu'yla ilgili.Hele 82 lilerin daha okulun hemen başında kayıt mutluluğunu yaşamadan ilk sınavdan öğrencililiklerinin bittiğine uzun süre inanamamaları.Neyseki bir hak verilip hatadan dönüldü.Tekrar kayıtlar yapılmıştı.Ama bu olumsuz koşullarda bile mutlu olmayı paylaşmayı dostluğu öğrendik, öğrettik.Hepimizin hala Bolu dediğinde yüreğimizin hızlı attığını bilmeyen yok gibi.
Bu olumsuzlukları sadece öğrenciler yaşamadı.Bizleri bilgilendiren Hocalarımız, aşçılarımız , şöförlerimiz, memurlarımız, alışanlarımız da yaşadı.Belkide onun için hepimiz bir bütündük.
Bizlere emeği geçenleri hiç unutmadık.Onları mezunların başarılarıyla mutlu ettiğimizi sanıyorum.
Yüreğimiz ülkenin her yerinden ilk günlerdeki gibi atıyor.
Birlikteliğimizin Devamı Dileğiyle.....RECAİ ÇAKIR
